15 dziwnych gier, które w 2026 roku staną się dla Ciebie prawdziwą obsesją (w najlepszym tego słowa znaczeniu)
Dziwaczne gry wywierają zupełnie inne wrażenie. Nie trzymają się ustalonych zasad i właśnie za to je uwielbiam.
Po spędzeniu wielu godzin na graniu w jedne z najdziwniejszych gier na rynku mogę powiedzieć, że te niekonwencjonalne tytuły pozostawiają o wiele większe wrażenie niż większość wysokobudżetowych produkcji. Są niezręczne, zabawne, a czasem wręcz dziwaczne, ale na tym polega ich magia. Te gry odrzucają utarte schematy i dają upust kreatywności; zapewniają chwile, których nigdy nie zapomnisz.
Oto moja lista 15 dziwnych gier, w które zdecydowanie warto się zagłębić.
Jump to:
Nasze najlepsze propozycje dziwnych gier
Przez lata grałem w mnóstwo dziwacznych gier, ale kilka z nich wyróżnia się jako absolutni królowie dziwactwa. To właśnie te tytuły sprawiły, że jednocześnie uśmiechałem się, byłem zdezorientowany i całkowicie wciągnięty:
-
Buy nowThe Stanley Parable 2013Żadna gra nie miesza w głowie tak jak ta. Narrator podąża za tobą, komentując każdy twój wybór, a czasami wręcz ostro cię krytykuje za to, że go ignorujesz.
-
Buy nowKatamari Damacy Reroll 2018Zbieranie spinaczy, krów, samochodów, a w końcu całych miast w jedną gigantyczną kulę nie powinno być aż tak relaksujące, ale jednak jest. Katamari to czysty chaos, ale jednocześnie dziwnie uspokajająca gra.
-
Buy nowKeeper 2025Najnowsza pozycja na tej liście i bez wątpienia jedna z najdziwniejszych. Wcielasz się w rolę chodzącej latarni morskiej (tak, naprawdę) z mewą jako pomocnikiem, wędrując po onirycznych światach, które wydają się prosto z czyjegoś gorączkowego snu.
To moja krótka lista najdziwniejszych z dziwnych. Teraz przejdźmy do pełnego zestawienia i zobaczmy, jak bardzo gry mogą być dziwne.
Indeks absurdu
Krótki przewodnik po najdziwniejszych mechanikach z tej listy, na wypadek gdybyś chciał wiedzieć, w co się pakujesz, zanim zagłębisz się w temat:
| Tytuł gry | Postacie, którymi można grać | Główna „cecha charakterystyczna” | Główny klimat |
|---|---|---|---|
| Strażnik (2025) | Świadoma latarnia morska | Światło, które ujawnia zagadki rodem ze snu | Klimatyczna i niepokojąca |
| Wiewiórka z bronią | Futrzasty gryzoń | Odrzut broni wyrzuca cię na dachy | Czysty fizyczny chaos |
| Octodad: Najniebezpieczniejszy połów | Ośmiornica poza wodą | Sterowanie poszczególnymi mackami w celu wykonywania prac domowych | Niezręczna komedia |
| „The Stanley Parable” | Znudzony pracownik biurowy | Dyskusja z lektorem na temat wolnej woli | Meta i filozofia |
To była błyskawiczna runda. Teraz, gdy już wiesz, na jaką odmianę dziwactwa się piszesz, przejdźmy do pełnego zestawienia najlepszych dziwnych gier, wraz z ocenami, czasem rozgrywki i wszystkim innym, czego potrzebujesz, zanim się zdecydujesz.
15 dziwnych gier, które na nowo definiują świat gier
Sporządziłem tę listę po spędzeniu wielu godzin na tych grach, wymianie opowieści z innymi graczami i bezkompromisowym poszukiwaniu najdziwniejszych mechanik, jakie udało mi się znaleźć. Możliwość wielokrotnego grania i czysta dziwaczność – wszystko to znajdziesz tutaj.
1. „The Stanley Parable” [Najbardziej meta-gamingowe doświadczenie]
| Nasz wynik | Enebameter 10/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Przygodówka fabularna, symulator spacerów |
| Platformy | PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch |
| Rok wydania | 2013 (Ultra Deluxe: 2022) |
| Twórcy | Galactic Cafe (twórca), Crows Crows Crows (wydawca) |
| Średni czas rozgrywki | 3–5 godzin dla głównych ścieżek fabularnych, ponad 10 godzin dla wszystkich zakończeń |
| Mocne strony | Suchy brytyjski humor narratora sprawia, że każda rozgrywka zamienia się w filozoficzną debatę na temat wolnej woli i samego projektowania gier. |
„The Stanley Parable” wywraca świat gier do góry nogami. Wcielasz się w Stanleya, pracownika biurowego, którego koledzy z pracy w tajemniczy sposób zniknęli.
Elokwentny narrator próbuje cię poprowadzić, ale zabawa zaczyna się w momencie, gdy powiesz „nie” i odejdziesz od scenariusza. Każdy wybór prowadzi do coraz dziwniejszych ścieżek, od przezabawnych ślepych zaułków po pełne egzystencjalne rozterki dotyczące tego, czym w ogóle jest „gra”.
Scenariusz pozostaje niezwykle ostry, bez względu na to, ile razy w nią grasz. Każda rozgrywka wydaje się świeża, każdy „zły” wybór wydaje się zamierzony, a sposób, w jaki gra bawi się wolnością gracza, sprawia, że myślisz, jednocześnie się śmiejąc. Dowodzi to, że dziwne gry nie muszą rezygnować z zabawy na rzecz intelektualnego komentarza.
To nie jest gra, którą się kończy – to taka, w którą zagrywa się raz po raz, tylko po to, by zobaczyć, jak szalone mogą się stać sprawy. Edycja Ultra Deluxe tylko to potęguje; dodaje nowe ścieżki, które bawią się nostalgią i wyśmiewają same sequele.
Nigdy nie sądziłem, że wejście do schowka na miotły będzie tak kultowym przeżyciem jak odkrycie sekretnego zakończenia, ale oto jesteśmy.
Nasza ocena: „„The Stanley Parable”” to kwintesencja dziwacznych gier. Nawet po latach wciąż wywołuje dyskusje, a dzięki edycji Ultra Deluxe stała się czymś jeszcze bardziej meta, zabawnym i dającym niekończącą się radość z ponownego grania.
GAMES LIKE THE STANLEY PARABLE
2. „Katamari Damacy Reroll” [Najbardziej wciągająca dziwna koncepcja]
| Nasza ocena | Enebameter 9.8/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Logiczna, akcja, trzecioosobowa |
| Platformy | PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch |
| Rok wydania | 2018 (oryginał: 2004) |
| Twórcy | Bandai Namco Entertainment |
| Średni czas gry | 5–7 godzin na fabułę główną, ponad 15 godzin dla graczy dążących do pełnego ukończenia gry |
| Mocne strony | Zwijanie całych miast w ogromne kule zaspokaja pierwotną potrzebę, o której istnieniu nie miałem pojęcia, dopóki nie zagrałem w tę grę. |
Gra „Katamari Damacy Reroll” opiera się na jednym absurdalnym pomyśle: zwijaniu wszystkiego w gigantyczną lepką kulę – i w jakiś sposób udaje jej się to genialnie zrealizować. Wcielasz się w rolę malutkiego Księcia Wszechkosmosu, próbującego naprawić gwiazdy po tym, jak twój ojciec (Król Wszechkosmosu) zniszczył je podczas jednej ze swoich legendarnych wpadek.
Uzbrojony w Katamari zaczynasz od drobnych rzeczy, takich jak pinezki i przekąski, ale nie minie dużo czasu, zanim zaczniesz zbierać koty, samochody, a w końcu całe miasta.
Ta rozgrywka to czysty chaos w najlepszym tego słowa znaczeniu. W jednej chwili panikujesz, bo psy cię popychają, a w następnej miażdżysz drapacze chmur, jakby to była bułka z masłem.
Ta gra pokazuje, jak dziwaczna koncepcja może przerodzić się w coś wciągającego. Przejście od zwijania drobnych bibelotów do pochłaniania kontynentów nigdy się nie nudzi, a jej wpływ na ekscentryczne projekty gier niezależnych jest widoczny nawet po latach.
Każdy przejazd zmusza cię do szybkiego myślenia. Masz do osiągnięcia cele dotyczące rozmiaru i surowe limity czasowe, które cię gonią, a Król nie przebiera w słowach, gdy nie dasz rady. To połączenie presji i absurdalnego humoru nadaje grze prawdziwego charakteru; będziesz się śmiać, jednocześnie planując trasy jak w symulatorze strategicznym.
Ścieżka dźwiękowa to klasyk wszech czasów, pełen hitów J-popu, które sprawiają, że to szaleństwo nabiera niemal zenowego charakteru. Styl graficzny? Jasny, krzykliwy i dziwny w sposób, którego nie da się zapomnieć.
Nasza ocena: „Katamari Damacy Reroll” to czysta, dziwaczna radość. Gra jest surrealistyczna i nadal wydaje się tak samo świeża jak w 2004 roku.
3. Keeper [Najlepsza nowa gra z gatunku „Weird”]
| Nasza ocena | Enebameter 9.7/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Przygodowa, logiczna, eksploracja z klimatyczną oprawą |
| Platformy | PC (Steam) |
| Rok wydania | 2025 |
| Twórcy | Gearbox Publishing |
| Średni czas rozgrywki | 6–8 godzin |
| Mocne strony | Wcielenie się w rolę świadomej latarni morskiej zapewnia najbardziej poruszające emocjonalnie i dziwaczne doświadczenie w grach, jakie miałem od lat. |
W wydanej dzisiaj grze „Keeper” wcielasz się w jedną z najdziwniejszych ról, w jakie kiedykolwiek grałem: chodzącą latarnię morską przemierzającą oniryczne krajobrazy. Nie jesteś jednak sam – towarzyszy ci mały, zuchwały ptak morski, a razem natrafiacie na środowiska, które nieustannie oscylują między oszałamiającymi a niepokojącymi.
Gra nigdy nie prowadzi cię za rękę, zamiast tego rzuca tajemnicze wskazówki i ufa, że sam ułożysz historię na podstawie świata i symboli.
Wcielanie się w latarnię morską jest w pozytywnym sensie ciężkim doświadczeniem. Każdy krok przypomina o masie, którą się ciągnie, a światło nie służy wyłącznie jako element dekoracyjny. Promienie światła przecinają ciemność, odsłaniając ukryte ścieżki, ale działają również jako metafora nadziei walczącej z rozpaczą.
Zagadki wpisują się w tę koncepcję; zapomnij o nudnych przełącznikach i dźwigniach – będziesz rozwiązywać problemy, które faktycznie mają sens dla ciała zbudowanego ze stali i światła.
Keeper to gra, która idealnie oddaje istotę dziwnych gier: dziwaczna koncepcja, która zmienia sposób rozgrywki. Konstrukcja latarni morskiej determinuje każdą mechanikę, zagadkę i zwrot akcji w fabule, co dowodzi, że dziwne pomysły również mogą nieść ze sobą poważny ładunek emocjonalny.
Towarzyszący graczowi ptak morski w subtelny sposób przyciąga uwagę. Nie papla ani nie stosuje sztuczek, ale jego zachowanie zmienia się w miarę postępów w grze, budując więź, która wydaje się zasłużona. Dodajmy do tego nieustannie zmieniające się otoczenie (kolory, które w jednej chwili uspokajają, a w następnej stają się wrogie) – otrzymujemy grę, która nieustannie zaskakuje, nie uciekając się do ani jednego słowa wymuszonej ekspozycji.
Nasza ocena: „Keeper” to jedna z tych gier, które pozostają w pamięci na długo po ukończeniu. Pokazuje ona, jak daleko może się posunąć „dziwactwo”, gdy rozgrywka i fabuła idealnie się ze sobą łączą.
Steam Wallet Gift Cards
4. Goat Simulator 3 [Najlepszy fizyczny chaos]
| Nasza ocena | Enebameter 9.6/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Akcja, gra typu sandbox, symulacja fizyki |
| Platformy | PC, PlayStation, Xbox |
| Rok wydania | 2022 |
| Twórcy | Coffee Stain Studios |
| Średni czas rozgrywki | Coffee Stain Studios |
| Mocne strony | W grze „Goat Simulator 3”” usterki są traktowane jako elementy rozgrywki, co zapewnia najbardziej swobodną rozgrywkę typu sandbox na rynku. |
W Goat Simulator 3 wcielasz się w kozę, która nie ma żadnego szacunku dla praw fizyki i ma ogromną ochotę na sianie chaosu. Tutaj błędy i szaleństwo ragdolla to sedno rozgrywki.
Możesz dosłownie robić, co tylko chcesz: skakać po dachach, odbijać się od samochodów lub przypadkowo (celowo) wywoływać reakcje łańcuchowe, które zamieniają całą mapę w ruiny. Każdy obiekt sprawia wrażenie, jakby tylko czekał, by zaprzeczyć logice i wywołać jakąś absurdalną, godną mema sytuację.
Tym razem świat jest większy i naprawdę warto go eksplorować pomiędzy kolejnymi szaleńczymi akcjami niszczenia. Tajne obszary, przedmioty do zebrania i dziwaczne małe easter eggi sprawiają, że wędrówka po świecie jest warta zachodu, a tryb wieloosobowy podkręca ten nonsens do maksimum.
Niewiele rzeczy przebije wspólne działania z przyjaciółmi, by wywołać zsynchronizowany kozi chaos. Co więcej, opcje personalizacji są przezabawne: twoja koza może przybierać tak absurdalne postacie, że zapomnisz, jak w ogóle wygląda „normalność”.
„Goat Simulator 3”” pokazuje, że dziwaczne gry nie muszą być ambitne, by mieć znaczenie. Czasami właśnie głupkowaty humor i zepsuta fizyka zapewniają najszczerszą zabawę. To gra, która celebruje niedoskonałość i dostarcza śmiechu dzięki zerwaniu z zasadami.
Same zadania są żartami z całego świata gier. Samouczki cię okłamują, zadania typu „przynieś to” podkreślają swoją bezsensowność, a mimo to wszystko działa, bo gra wie, kiedy przestać naciskać. Nie chodzi tu o strukturę, ale o zapewnienie ci placu zabaw, na którym to twój chaos tworzy fabułę.
Nasza ocena: „Goat Simulator 3”” to bezkompromisowa, głupia zabawa. Obiecuje chaos w koziej postaci i właśnie to otrzymujesz. To prawdziwa, nieocenzurowana komedia, która jest tym zabawniejsza, im mniej traktujesz ją poważnie.
GAMES LIKE GOAT SIMULATOR
5. Tesla Effect: A Tex Murphy Adventure [Najbardziej nostalgiczna detektywistyczna dziwaczność]
| Nasz wynik | Enebameter 8.5/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Przygodowa, kryminalna, FMV (full-motion video) |
| Platformy | PC (Steam, GOG) |
| Rok wydania | 2014 |
| Twórcy | Big Finish Games (twórca), Atlus (wydawca) |
| Średni czas rozgrywki | 8–10 godzin na fabułę główną, ponad 15 godzin na wszystkie zakończenia |
| Mocne strony | Oglądanie prawdziwych aktorów, którzy grają z wielką przesadą na tle zielonego ekranu, rozwiązując zagadki związane z Nikolą Teslą, to wyjątkowa, charakterystyczna dla lat 90. dziwaczność, która nigdy nie straciła na atrakcyjności. |
W grze „Tesla Effect” wcielasz się w postać Texa Murphy’ego, detektywa w trenczu, który budzi się z luką w pamięci obejmującą siedem lat i próbuje rozwikłać spisek związany z zaginionymi wynalazkami Nikoli Tesli. Gra łączy pełnoekranowe przerywniki filmowe z udziałem prawdziwych aktorów z oldschoolowym rozwiązywaniem zagadek typu „wskaż i kliknij”, a gwałtowna zmiana tonu między „poważną tajemnicą w stylu noir” a „tak tandetną, że aż uroczą” jest właśnie tym, co sprawia, że gra zapada w pamięć.
Same zagadki opierają się na klasycznej pracy detektywistycznej – łamaniu kodów, przeglądaniu dowodów i przesłuchiwaniu podejrzanych w rozgałęzionych rozmowach, które faktycznie wpływają na kierunek rozwoju fabuły.
„Tesla Effect” jest dziwny w sposób, w jaki żadna inna gra tutaj nie jest: to relikt formatu, z którego branża gier praktycznie zrezygnowała, wskrzeszony dzięki Kickstarterowi, który w pełni oddaje się swojemu przestarzałemu urokowi.
Żadna z tych rzeczy nie sprawia wrażenia wypełniacza, ponieważ nawet te pozornie nieistotne opcje dialogowe zazwyczaj nagradzają ciekawość żartem lub wskazówką. Przełączenie się na tryb „Casual”, jeśli utkniesz, również nie psuje immersji; pozwala po prostu skupić się na czerpaniu radości z absurdu, zamiast zmagać się z przestarzałą logiką łamigłówek.
Nasza ocena: „Tesla Effect” to list miłosny do formatu, który został porzucony przez branżę gier, i właśnie dlatego zasługuje na miejsce na liście dziwnych gier.
6. Gra „Untitled Goose Game” [Najbardziej urocze chaos]
| Nasza ocena | Enebameter 9.4/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Logiczna, skradanka, komedia |
| Platformy | PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch |
| Rok wydania | 2019 |
| Twórcy | House House |
| Średni czas gry | 3–4 godziny na fabułę główną, ponad 6 godzin dla graczy dążących do pełnego ukończenia gry |
| Mocne strony | Bycie psotną gęsią dręczącą mieszkańców wioski nie powinno sprawiać aż tyle satysfakcji, a jednak tak właśnie jest. |
W grze Gra „Untitled Goose Game” wcielasz się w gęś, która ma tylko jedną misję: zepsuć wszystkim dzień. Uzbrojony jedynie w gęganie, chwytanie i machające skrzydłami kroki, zamieniasz spokojną wioskę w swój osobisty plac zabaw pełen chaosu.
Cóż, w gruncie rzeczy chodzi tu o zwykłą skradankę, ale humor wynika z kontekstu: kradzież kluczy, zastawianie pułapek na ogrodników czy wrzucanie czyjegoś ulubionego lunchu do stawu – tylko dlatego, że po prostu można.
Każdy nowy obszar wzbogaca listę psikusów. To, co zaczyna się od drobnych irytacji, takich jak podkradanie czapki, przeradza się w skomplikowane, wieloetapowe intrygi, które przypominają ukryte łamigłówki. Realizowanie ich przy pomocy skromnego zestawu ruchów daje dziwną satysfakcję, bo chodzi przede wszystkim o wyczucie czasu i sprawianie na tyle kłopotów, by obserwować, jak ludzie wpadają w panikę.
Ta gra pokazuje, jak wiele radości może dać minimalizm. Gra „Untitled Goose Game” wzięło dziwaczny pomysł i przekształciło go w mainstreamowy hit, udowadniając, że dziwaczny projekt może oczarować miliony, jeśli zostanie dobrze zrealizowany. Jest wystarczająco przystępna dla zwykłych graczy, ale jednocześnie oferuje sprytną głębię dla fanów łamigłówek, a wszystko to przy jednoczesnym ugruntowaniu pozycji gęsi jako prawdziwej legendy internetu.
Fortepianowa ścieżka dźwiękowa sprawia, że każdy żart jest jeszcze zabawniejszy. Dźwięki narastają, gdy mieszkańcy cię ścigają, a potem łagodnieją, gdy zadowolony z siebie oddalasz się, niosąc ich rzeczy. Dodaj do tego akwarelową grafikę przypominającą książkę z bajkami, a otrzymasz przytulną estetykę, która idealnie kontrastuje z twoimi gęsiowymi wybrykami.
Nasza ocena: „Gra »Untitled Goose Game«” jest nieskończenie zabawna. Skupia się wyłącznie na czystym psotnictwie i doskonale spełnia swoje zadanie.
GAMES LIKE UNTITLED GOOSE GAME
7. Klub literacki „Doki Doki” [Najbardziej niepokojąca niespodzianka]
| Nasza ocena | Enebameter 9.5/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Powieść wizualna, horror psychologiczny |
| Platformy | PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch |
| Rok wydania | 2017 (Plus: 2021) |
| Twórcy | Team Salvato |
| Średni czas gry | 4–5 godzin na fabułę główną, ponad 8 godzin na zawartość z dodatku Plus |
| Mocne strony | Ta gra wykorzystuje twoje oczekiwania przeciwko tobie w sposób, który zasadniczo zmienił moje podejście do powieści wizualnych. |
Klub literacki „Doki Doki” oszukuje cię już od samego początku. Wygląda jak niewinna symulacja randkowa. Wczuwasz się w postacie, wybierasz swoją ulubioną, a potem… sprawy zaczynają przybierać dziwny obrót. Jeśli szukasz surrealistycznego horroru psychologicznego, a nie przerażających momentów, to jest to wzorcowy przykład tego gatunku, ponieważ niepokój buduje się wyłącznie poprzez zmiany nastroju, a nie za pomocą potworów. Postacie zachowują się dziwnie. Nagle okazuje się, że utknąłeś w horrorze, który zmierza prosto w twoją stronę.
To właśnie to powolne narastanie napięcia sprawia, że gra wywiera tak potężne wrażenie. Na początku są to drobne rzeczy, które można zlekceważyć, ale potem wszystko nabiera tempa i przeradza się w prawdziwy koszmar. Gra nie tylko opowiada straszną historię – wykorzystuje cię jako jej część. Przełamanie czwartej ściany przypomina momenty zaskoczenia, które celują prosto w twój mózg. To niepokojące w sposób, jakiego żaden film ani książka nigdy nie zdołałaby osiągnąć, ponieważ to twoje wybory są amunicją.
To jedna z tych gier, które na nowo zdefiniowały sposób, w jaki fani horrorów mówią o tym gatunku. „Klub literacki „Doki Doki”” nie przeraża potworami ani krwawymi scenami, ale dlatego, że przełamuje zasady symulatorów randkowych i wywraca je do góry nogami. Jest sprytna i udowadnia, że dziwaczne gry mogą być o wiele bardziej skuteczne niż „bezpieczne” tytuły horrorowe, które trzymają się klisz.
Wersja Plus zawiera dodatkowe historie i zawartość bonusową, które wzbogacają postacie, nie psując przy tym tego, co sprawiło, że oryginał był tak pokręcony. I tak, chęć ponownego grania jest niesamowita. Osiągnięcia, ukryte dialogi i sekretne wydarzenia sprawiają, że każda rozgrywka jest inna, więc zawsze czeka kolejna warstwa, która namiesza ci w głowie.
Nasza ocena: „Klub literacki „Doki Doki”” to pozycja obowiązkowa, jeśli chcesz przekonać się, jak daleko gry mogą posunąć się w horrorze psychologicznym. Ta gra na długo utkwi ci w pamięci, nawet długo po jej zamknięciu.
GAMES LIKE DOKI DOKI LITERATURE CLUB PLUS!
8. Trombone Champ [Najbardziej absurdalna gra muzyczna]
| Nasz wynik | Enebameter 9.4/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Rytmiczna, muzyczna, komediowa |
| Platformy | PC, Nintendo Switch |
| Rok wydania | 2022 |
| Twórcy | Holy Wow Studios |
| Średni czas gry | 3–5 godzin na przejście głównej fabuły, ponad 10 godzin na opanowanie gry |
| Mocne strony | Trombone Champ zamienia gry rytmiczne w komediowe arcydzieło, sprawiając, że porażka brzmi przezabawnie okropnie. |
Większość gier rytmicznych traktuje błędy jak przestępstwa; pomylisz nutę, a natychmiast zostaniesz obciążony karami, aż utwór dobiegnie końca w atmosferze wstydu. Trombone Champ wyśmiewa ten pomysł. Tutaj możesz zepsuć utwór od początku do końca, a im gorzej grasz, tym zabawniej się robi.
To, co sprawia, że gra robi jeszcze większe wrażenie, to sposób sterowania. Nie chodzi tu tylko o wciskanie przycisków jak w „Guitar Hero” czy „Rock Band”; musisz przesuwać kursor w górę i w dół, aby dopasować wysokość dźwięku, jednocześnie synchronizując uderzenia, co zaskakująco przypomina grę na prawdziwym puzonie.
Jest to chaotyczne i nieuporządkowane, a krzywa nauki daje ci popalić, dopóki nie przestaniesz dążyć do precyzji i po prostu nie zaczniesz cieszyć się tym chaosem. Szczerze mówiąc, zabawa nie polega na opanowaniu gry, ale na tym, by brzmieć okropnie i czerpać z tego radość.
Trombone Champ stał się hitem internetowym, bo doskonale wie, czym jest. Nie osłabia żartu i nie próbuje udawać powagi. Jest przekonany o absurdalności „kiepskiej symulacji gry na puzonie”, a to przekonanie sprawia, że każda sesja jest przezabawna. Nie mogłem przestać się śmiać z tego, jak bardzo gra na pełnych obrotach.
Oprócz podstawowej rozgrywki możesz odblokowywać nowe puzony, zabawne modyfikacje wyglądu oraz karty kolekcjonerskie pełne dziwacznej fabuły, która jest równie szalona jak ścieżka dźwiękowa. Im dłużej grasz, tym robi się dziwniej, jakby twórcy ciągle pytali: „O ile jeszcze możemy to oszaleć?”, a odpowiedź brzmi: „Tak”.
Nasza ocena: „Trombone Champ” to po prostu głupia zabawa, i mówię to w najlepszym tego słowa znaczeniu. Ta gra nie konkuruje z dopracowanymi grami rytmicznymi, tylko się z nich nabija, czyniąc porażkę głównym celem.
GAMES LIKE TROMBONE CHAMP
9. Octodad: Najniebezpieczniejszy połów [Najbardziej niezręczne ruchy]
| Nasza ocena | Enebameter 9.3/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Przygodowa, symulacja fizyki, skradanka |
| Platformy | PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch |
| Rok wydania | 2014 |
| Twórcy | Young Horses |
| Średni czas gry | 3–4 godziny na fabułę główną, ponad 6 godzin dla graczy dążących do pełnego ukończenia gry |
| Mocne strony | Dążenie twórców „Octodad” do tego, by proste zadania stały się niezwykle trudne, zapewnia nieustannie zabawne momenty podczas rozgrywki. |
W grze „Octodad: Najniebezpieczniejszy połów”” wcielasz się w ośmiornicę w garniturze, która próbuje wieść życie typowego ojca z przedmieścia, a jakoś nikt nie zauważa jej macków.
Ta gra rzuca cię w wir codziennych zadań, ale z fizyką sterowania, która przypomina walkę ze spaghetti – to ten sam DNA celowo zepsutych mechanizmów, który sprawił, że gry takie jak QWOP stały się kultowymi hitami. Przejście przez salon to walka z bossem. Podniesienie kubka? Zasadniczo mechanika rajdowa. Każde naciśnięcie przycisku sprawia wrażenie, jakbyś walczył z własnym ciałem, i właśnie w tym tkwi komizm.
Najlepsze jest to, jak gra zamienia najnudniejsze obowiązki w pełen chaos. Zakupy spożywcze przypominają tryb skradania się w grze survival horror, gdy starasz się nie zniszczyć całych ekspozycji. Przewracanie burgerów na grillu jest jak żonglowanie ogniem, udając, że masz wszystko pod kontrolą.
„Octodad” doskonale realizuje koncepcję, w której sednem gry jest właśnie kiepskie sterowanie. Niezręczność jest tu cechą charakterystyczną i utorowała drogę dla mnóstwa innych gier opartych na fizyce i komedii. To, co wyróżnia tę grę, to sposób, w jaki chaos przeplata się z historią, która ma prawdziwe serce.
Pod warstwą wszystkich potknięć i upadków na twarz kryje się urocze sedno. Oddanie Octodada wobec rodziny nadaje tej grze emocjonalną głębię. Pomiędzy szaleństwami w supermarkecie a katastrofami przy grillowaniu mackami pojawiają się wzruszające momenty dotyczące miłości, zaufania i akceptacji, które zaskakują gracza.
Nasza ocena: „Octodad: Najniebezpieczniejszy połów”” to czysta, niezręczna komedia z odrobiną serca. Śmiałem się, miotałem się i przejmowałem się cyfrowym tatą-ośmiornicą bardziej, niż się spodziewałem. To dziwna gra, ale zrobiona jak trzeba.
10. Mój przyjaciel Pedro [Najbardziej stylowa przemoc]
| Nasza ocena | Enebameter 9.2/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Akcja, strzelanka, platformówka |
| Platformy | PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch |
| Rok wydania | 2019 |
| Twórcy | DeadToast Entertainment |
| Średni czas gry | 4–5 godzin na fabułę główną, ponad 8 godzin na osiągnięcie najlepszych wyników |
| Mocne strony | Gra „Mój przyjaciel Pedro”” sprawia, że czujesz się jak reżyser filmu akcji, który choreografuje niemożliwe sekwencje strzeleckich baletów. |
Masz gadającego banana, który szepcze ci do ucha słodki chaos – i to jest po prostu wspaniałe. Gra „Mój przyjaciel Pedro”” opiera się na klasycznej formule „biegnij i strzelaj”, ale podkręca ją do maksimum; sprawia, że czujesz się, jakbyś kręcił własny film akcji. Oczywiście możesz po prostu przedrzeć się przez poziomy, strzelając na oślep, ale prawdziwa frajda polega na łączeniu tak szalonych kombinacji, że będziesz chciał zapisać powtórkę.
To, co mnie wciągnęło, to sposób, w jaki system punktacji motywuje cię do rezygnacji z ostrożnej gry. Utrzymuj tempo dzięki nieustannym zabójstwom, a zdobędziesz mnóstwo punktów. Zepsuj rytm, a znów poczujesz się jak nowicjusz.
Na wyższych poziomach trudności każda potyczka przypomina grę rytmiczną w przebraniu – przegap jeden takt, a masz przechlapane. Powtarzanie poziomów, by pobić własne wyniki, stało się dla mnie prawdziwym uzależnieniem.
Mówiący banan nadaje grze absurdalny ton, ale to strzelaniny sprawiają, że gra naprawdę błyszczy. Pedro udowadnia, że dziwactwo działa najlepiej, gdy wzmacnia solidną jak skała mechanikę. Absurdalny humor pozwala ci poczuć się jak John Wick na deskorolce, a gra jest na tyle pewna swojej konstrukcji, że pozwala ci być tak stylowym lub lekkomyślnym, jak tylko chcesz.
Różnorodność sprawia, że musisz być cały czas w gotowości. W jednej chwili oczyszczasz korytarze biurowe, potem przedzierasz się przez kanały ściekowe, a zaraz potem bierzesz udział w pościgu motocyklowym rodem z hitu kinowego. Zanim pojawią się sekwencje przypominające sen, zdajesz sobie sprawę, że gra nieustannie się odnawia, prowokując cię do szukania nowych sposobów na łamanie zasad.
Nasza ocena: „Mój przyjaciel Pedro”” to gra, w której styl przeważa nad treścią – z tym że sama treść też jest cholernie dobra. To jedna z tych dziwacznych gier akcji, które sprawiają, że chce się przechodzić poziomy na nowo tylko po to, by sprawdzić, jak szalone kombinacje uda się stworzyć.
GAMES LIKE MY FRIEND PEDRO
11. Jazzpunk [Najbardziej surrealistyczna, dziwaczna gra komediowa]
| Nasza ocena | Enebameter 9.1/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Przygodowa, komedia, pierwszoosobowa |
| Platformy | PC, PlayStation |
| Rok wydania | 2014 |
| Twórcy | Necrophone Games |
| Średni czas gry | 2–3 godziny na fabułę główną, ponad 4 godziny na całą zawartość |
| Mocne strony | Jazzpunk zasypuje cię żartami z taką gęstością i absurdem, że zawsze coś do ciebie trafi, nawet jeśli połowa nawiązań ci umknie. |
Jazzpunk przenosi cię do świata szpiegowskiego thrillera z czasów zimnej wojny, by natychmiast popaść w czysty chaos. Misje rozgrywają się niczym interaktywny program skeczowy, w którym każdy przedmiot i żart w tle to kolejna puenta czekająca na swoje ujawnienie.
Zjadłem radioaktywną pizzę, grałem w fałszywe gry zręcznościowe w siedzibie misji i natknąłem się na zadania poboczne, które nie miały nic wspólnego ze szpiegostwem, ale rozbawiły mnie bardziej niż główny cel.
Stylistyka nawiązuje do klimatu połowy wieku, ale przekształca go w gorączkowy sen. Płaskie wielokąty, neonowa paleta barw i beznamiętne udźwiękowienie – wszystko to potęguje surrealistyczny nastrój. A co najlepsze? Gra nigdy nie zadaje sobie trudu, by cokolwiek wyjaśniać. Albo dajesz się wciągnąć w tę przygodę, albo jesteś kompletnie zagubiony – i o to właśnie chodzi. Gra chce, żebyś zaakceptował ten nonsens i dostrzegł humor w całym tym zamieszaniu.
„Jazzpunk” to efekt sytuacji, w której twórcy postanowili, że komedia jest najważniejsza, a rozgrywka – na drugim miejscu. Gra nie dba o masową popularność, a ta pewność siebie sprawia, że stała się legendą na scenie dziwnych gier. Tak wiele niezależnych tytułów wzięło z niej przykład – udowadniając, że można zignorować konwencje i mimo to osiągnąć status kultowego klasyka.
Najbardziej podoba mi się to, jak wiele swobody daje gra na wygłupy. Zignoruj „misję” i zbocz na jakąś poboczną zabawę, a często odkryjesz najzabawniejsze rzeczy ukryte w zakamarkach. Gra nagradza ciekawość zamiast wydajności, więc żaden gracz nie przeżyje jej tak samo jak inny. Zarówno komicy, jak i speedrunnerzy mają tu pole do popisu, choć w zupełnie inny sposób.
Nasza ocena: „Jazzpunk” to komedia zamieniona w kartridż z grą. Jest absurdalna, zagmatwana i nie dla każdego, ale jeśli wpadniesz w jej rytm, przeżyjesz niesamowitą zabawę, jakiej nigdzie indziej nie znajdziesz.
12. I Am Bread [Najbardziej irytująca koncepcja]
| Nasza ocena | Enebameter 9/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Symulacja, fizyka, łamigłówka |
| Platformy | PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch, iOS |
| Rok wydania | 2015 |
| Twórcy | Bossa Studios |
| Średni czas gry | 4–6 godzin na fabułę główną, ponad 10 godzin dla graczy dążących do pełnego ukończenia gry |
| Mocne strony | I Am Bread zamienia prozaiczny cel, jakim jest stanie się tostem, w prawdziwie wymagającą łamigłówkę fizyczną, która wymaga mistrzostwa. |
W „I Am Bread” nie jesteś bohaterem, wojownikiem, ani nawet gęsią… jesteś kromką chleba z jednym marzeniem: zostać opieczonym. Każdy róg kromki jest przypisany do jednego przycisku, więc poruszanie się przypomina grę w „QWOP” na sterydach. To ta sama szkoła projektowania gier, w której walczysz z własnymi kończynami, tyle że zamiast nóg sprintera mamy cztery wiotkie rogi kromki.
Przejście przez pokój zamienia się w prawdziwą walkę o życie, gdy trzymaj się kurczowo blatów, rzucasz się przez stoły i modlisz się, by nie wylądować stroną z masłem na brudnej podłodze. Brzmi to jak żart, ale kiedy pocisz się nad skokiem na parapet, zdajesz sobie sprawę, że ta gra to poważna sprawa.
Największym wyzwaniem jest wskaźnik jadalności. Liczy się każda sekunda. Dotknięcie pleśni, przeciągnięcie po podłodze lub po prostu zbyt długie zwlekanie obniża wynik. Ta presja zamienia proste poruszanie się w grę logiczną o wysoką stawkę, w której liczy się każdy ruch. To, co zaczyna się jako komedia, powoli przekształca się w sprawdzian umiejętności wymagający cierpliwości i sporej dawki szczęścia.
„I Am Bread” to coś znacznie więcej niż tylko „ha ha, jesteś chlebem”. Twórcy stworzyli solidny system fizyki z głębią i progresją, udowadniając, że dziwny pomysł może się sprawdzić, gdy opiera się na solidnej mechanice. Gra zmusza cię do kreatywnego myślenia o trasach, ryzyku i ruchu, zachowując jednocześnie absurdalny charakter założenia.
Późniejsze poziomy wprowadzają urozmaicenie dzięki różnym rodzajom pieczywa. Bajgle toczą się jak koła, bagietki przelatują przez pokój dzięki swojemu zasięgowi, a krakersy kruszą się pod naciskiem. Każdy taki zwrot akcji zmusza cię do oduczenia się nawyków i ponownego opanowania podstaw, co sprawia, że gra pozostaje świeża i brutalnie zabawna.
Nasza ocena: „I Am Bread” to chaos przebrany za węglowodany. Gra jest przezabawna i o wiele głębsza, niż miałaby prawo być. Jeśli potrafisz zaakceptować tę walkę, czeka cię dziwnie satysfakcjonujące doświadczenie.
13. Baby Steps [Najbardziej celowo trudna]
| Nasz wynik | Enebameter 8.9/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Symulacja, fizyka, gra towarzyska |
| Platformy | PC (Steam) |
| Rok wydania | 2024 |
| Twórcy | Bennett Foddy, Maxi Boch |
| Średni czas rozgrywki | 2–4 godziny na przejście głównej fabuły, czas ten znacznie zależy od umiejętności gracza |
| Mocne strony | W grze „Baby Steps” chodzenie przypomina wspinaczkę na Mount Everest, a w pewnym sensie właśnie takiego doświadczenia potrzebowałem. |
Od Bennetta Foddy’ego, szalonego geniusza stojącego za grami „QWOP” i „Getting Over It”, pochodzi kolejny fizyczny koszmar. W „Baby Steps” wcielasz się dosłownie w dorosłego mężczyznę uczącego się chodzić, a każdą nogą steruje się za pomocą oddzielnych przycisków. To ta sama linia „sterowania jako wroga”, która sprawiła, że QWOP stało się memem, z tą różnicą, że tym razem utkniesz w tej grze na wiele godzin, a nie na kilka sekund. Poruszanie się do przodu przypomina walkę z samą grawitacją. Każdy krok to bitwa, a nawet przejście po płaskim terenie wydaje się jak pokonanie bossa.
Magia polega na tym, że porażka jest równie zabawna jak sukces. Upadanie na twarz co kilka sekund nie wydaje się karą, bo, cóż, właśnie tak zachowywałoby się niezdarne niemowlę.
Komedia slapstickowa tworzy się sama. Kiedy w końcu uda ci się wykonać pewny krok lub jakoś pokonać wzgórze, duma jest większa niż po pokonaniu bossa w grze z serii Souls. To rodzaj gry, w której postęp mierzy się w calach, ale śmiech nie ustaje ani na chwilę.
Gra „Baby Steps” doskonale oddaje filozofię Foddy’ego, zgodnie z którą „sterowanie jest wrogiem”. Frustrująca fizyka nie jest tu najważniejsza, a humor sprawia, że żmudna rozgrywka staje się warta wysiłku. Gra stała się hitem na streamach i YouTube, ponieważ oglądanie, jak ktoś upada na twarz sto razy z rzędu, jest równie zabawne, jak robienie tego samemu.
Tryb wieloosobowy dodaje kolejną warstwę chaosu. Wyścigi z kumplami na prostych torach zamieniają się w cyrk pełen ciał w stylu ragdoll, niezgrabnych skoków i ciągłych upadków. Gra idealnie nadaje się na wieczorne imprezy lub streamowanie, bo to właśnie porażka jest tu rozrywką.
Nasza ocena: „Baby Steps” to wściekłość, komedia i triumf połączone w jednym niezdarnym potknięciu. To nie gra dla każdego, ale jeśli kochasz gry, które sprawiają, że śmiejesz się tak samo często, jak przeklinasz, to jest to szczyt dziwactwa w świecie gier.
14. Wiewiórka z bronią [Najbardziej chaotyczna swoboda]
| Nasz wynik | Enebameter 8.8/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Akcja, sandbox, komedia |
| Platformy | PC (Steam) |
| Rok wydania | 2024 |
| Twórcy | Dee Dee Creations |
| Średni czas rozgrywki | 4–6 godzin na przejście głównej fabuły |
| Mocne strony | Gra „Wiewiórka z bronią” w pełni wykorzystuje swój absurdalny pomysł, tworząc momenty czystego chaosu, które uzasadniają całe to doświadczenie. |
Jesteś dosłownie wiewiórką, która znajduje broń. To cała fabuła „Wiewiórka z bronią”” i jakoś działa to o wiele lepiej, niż można by się spodziewać.
Broń nie służy tylko do strzelania do wrogów: odrzut wyrzuca twoje małe wiewiórcze ciało w powietrze, zamieniając strzelaniny w platformówkę opartą na fizyce. W jednej chwili strzelasz do uzbrojonych agentów, a w następnej rzucasz się po dachach jak futrzasta rakieta. To głupie i o wiele za zabawne.
Świat otwartej rozgrywki wydaje się większy, niż się spodziewałem. Możesz terroryzować ludzi, podkradać przypadkowe przedmioty lub po prostu bawić się wyzwaniami platformowymi, które nagradzają kreatywne poruszanie się.
Gra nigdy nie narzuca ci jednego stylu rozgrywki. Jeśli chcesz maksymalnie wykorzystać wiewiórczy parkour, mechanika ruchu to umożliwia. Jeśli wolisz po prostu siać chaos i patrzeć, jak postacie niezależne tracą rozum, systemy pozwalają ci przejść w tryb pełnego gremlina.
Gra „Wiewiórka z bronią” udowadnia, że mem może stać się pełnoprawną grą, gdy twórcy naprawdę się w to zaangażują. Zaczęło się od klipów, które stały się hitem internetowym, ale pełna wersja zawiera prawdziwą mechanikę rozgrywki, ulepszenia i różnorodność broni. Różne rodzaje broni wpływają na sposób poruszania się, więc dobór ekwipunku zależy w równym stopniu od mobilności, co od zadawanych obrażeń. Ten dodatkowy wymiar sprawia, że gra to znacznie więcej niż tylko jednorazowy żart.
Wybór broni jest zaskakująco bogaty. Pistolety, pistolety maszynowe, a nawet cięższy sprzęt – wszystko to wpływa na to, jak się poruszasz. Zaczynasz zastanawiać się, która broń zapewnia najlepszy impuls odrzutu ułatwiający przemieszczanie się, a jednocześnie ma wystarczającą siłę rażenia, by poradzić sobie z przeciwnikami. To w równym stopniu komedia, co kreatywność.
Nasza ocena: „Wiewiórka z bronią” jest dokładnie tym, co sugeruje tytuł, ale udowadnia też, że może się ostać dzięki rozgrywce, a nie tylko memom. Jest głupkowata, a jednocześnie jest to jedna z najfajniejszych gier typu sandbox, w jakie grałem od dawna.
15. Everything [Najbardziej filozoficzna gra typu sandbox]
| Nasz wynik | Enebameter 8.7/10
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
☆
★
|
| Rodzaj gry | Symulacja, eksploracja, filozofia |
| Platformy | PC, PlayStation, Xbox, Nintendo Switch |
| Rok wydania | 2017 |
| Twórcy | David OReilly |
| Średni czas rozgrywki | 3–5 godzin na przejście głównej fabuły, potencjalnie nieskończony |
| Mocne strony | W grze „Everything” możesz doświadczać egzystencji z każdej możliwej perspektywy, co tworzy głębokie filozoficzne momenty pomiędzy zabawnymi animacjami zwierząt. |
W grze „Everything” zaczynasz jako zwierzę, ale w ciągu kilku sekund zdajesz sobie sprawę, że możesz być czymkolwiek. Naciśnij przycisk i nagle stajesz się źdźbłem trawy. Zmiana znowu i jesteś cząsteczką. Kontynuuj, a osiągniesz skalę całych planet i galaktyk.
Gra pozwala wcielić się w każdą możliwą rzecz we wszechświecie, od mrówek po supergromady, a ta ciągła zmiana perspektywy w najlepszy możliwy sposób miesza ci w głowie.
To doświadczenie nawiązuje do filozofii, ale nigdy nie narzuca jej graczowi. Podczas eksploracji w tle słychać wykłady Alana Wattsa, poruszające tematy egzystencji, świadomości oraz idei, że wszystko jest ze sobą powiązane.
Możesz potraktować to poważnie i zastanowić się nad wielkimi pytaniami, albo spędzić godzinę, tworząc w przestrzeni kosmicznej szmacianą lalkę w kształcie żyrafy. Oba podejścia wydają się równie uzasadnione, a to właśnie stanowi część uroku tej gry.
Wszystko stanowi idealną równowagę między zabawą a głęboką refleksją. Dowodzi to, że gra może w jednej chwili rozśmieszyć, a w następnej sprawić, że wpatrujesz się w przestrzeń, po prostu pozwalając ci wchodzić w interakcję z jej dziwacznymi systemami. Niektórzy gracze traktują ją jak oprogramowanie do medytacji, inni postrzegają ją jako gigantyczny kosmiczny zestaw zabawek, a obie grupy wychodzą z tego z niezapomnianymi wrażeniami.
Generowanie proceduralne sprawia, że odkrycia są zawsze świeże. Podczas jednej rozgrywki możesz przeskakiwać od bakterii do wielorybów, a podczas innej – od kamyków do planet. Ta różnorodność sprawia, że gra wydaje się nieograniczona, a swoboda wyboru między relaksem a „zbieraniem” wszystkiego zapewnia jej zaskakującą wartość powtórkową.
Nasza ocena: „Everything” to czysta, eksperymentalna gra w najdziwniejszym wydaniu. To w równym stopniu wykład z filozofii, co kosmiczna piaskownica, a to, ile z niej wyniesiesz, zależy wyłącznie od twojego nastawienia. Tak czy inaczej, jest to doświadczenie niezapomniane.
GAMES LIKE DATE EVERYTHING!
Mój ogólna ocena na temat dziwnych gier, które naprawdę są warte poświęcenia czasu
Dziwne gry nie są dla każdego, ale jeśli choć trochę cię to interesuje, znajdziesz idealny punkt wyjścia w zależności od twojego nastroju. Niektóre wciągają komedią, inne filozofią, a kilka po prostu czerpie radość z czystego chaosu. Oto moje zdanie:
- Dla miłośników komedii → Gra „Untitled Goose Game”. Połączenie elementów skradanki i psikusów sprawia, że codzienne zadania zamieniają się w slapstickowe łamigłówki, które rozśmieszają mnie od początku do końca.
- Dla miłośników akcji → Mój przyjaciel Pedro. Połączenie baletu kul i absurdalnych komentarzy sprawia, że stylowe zabójstwa są równie ważne jak przetrwanie.
- Dla fanów chaosu → „Goat Simulator 3””. Czasami po prostu chce się coś zniszczyć z przyjaciółmi, a nic nie przebije wywołania absolutnego chaosu jako koza poruszająca się jak szmaciana lalka.
- Dla głębokich myślicieli → „Everything”. Ta gra w ciągu kilku sekund przechodzi od głupoty do głębi – możesz w niej eksplorować wszechświat jako dosłownie wszystko, jednocześnie zmagając się z wielkimi egzystencjalnymi pytaniami.
Dziwaczne gry mogą być przezabawne, frustrujące, a nawet poruszające, ale wszystkie dowodzą jednego: w najdziwniejszych zakamarkach świata gier często kryją się najbardziej niezapomniane przeżycia.
Najczęściej zadawane pytania
Gra jest „dziwna”, gdy odrzuca konwencjonalne zasady projektowania, wprowadzając nietypową mechanikę, surrealistyczną estetykę lub nieprzewidywalną fabułę. Tego typu gry wykorzystują eksperymenty i kreatywność, by zaskakiwać graczy i na nowo definiować pojęcie rozgrywki.
W dziwne gry warto zagrać nawet jeśli wolisz tradycyjne tytuły, ponieważ podważają one twoje oczekiwania i pokazują, jak kreatywne może być projektowanie gier. Pod ich dziwnymi pomysłami często kryją się głębokie mechaniki, poruszające historie i przyjemna rozgrywka, z której każdy może czerpać radość.
Najlepszą dziwną grą na początek jest „„The Stanley Parable”” dzięki prostemu sterowaniu i zawiłej fabule, którą każdy może śledzić. Jeśli szukasz czegoś lżejszego, „Gra »Untitled Goose Game«” oferuje czystą psotność i urok bez konieczności wykazywania się umiejętnościami czy cierpliwością.
Dziwne gry mogą oczywiście być wieloosobowe, nawet jeśli większość z nich to w gruncie rzeczy doświadczenia dla jednego gracza. Tytuły takie jak „Goat Simulator 3”” i „Baby Steps” wywołują przezabawny chaos w gronie przyjaciół, co dowodzi również, że absurd jest często lepszy, gdy się nim dzieli.
Dziwne gry mogą mieć dużą wartość powtórkową, gdy ich mechanika zachęca do eksperymentowania lub doskonalenia umiejętności. Gry takie jak „Katamari Damacy” i „Mój przyjaciel Pedro”” nagradzają kreatywność i poprawę umiejętności, podczas gdy tytuły z rozbudowaną fabułą, takie jak „„The Stanley Parable””, z czasem odkrywają nowe ścieżki.
Niektóre dziwne gry są odpowiednie dla dzieci, zwłaszcza te oparte na humorze i beztroskiej zabawie, takie jak „Gra »Untitled Goose Game«” czy „Katamari Damacy”. Inne, takie jak „Klub literacki „Doki Doki”” czy „Mój przyjaciel Pedro””, poruszają mroczniejsze, dojrzałe tematy, które najlepiej nadają się dla dorosłych.
Dziwne gry często charakteryzują się trudnym sterowaniem, ponieważ zmagania z nim stanowią część ich filozofii projektowej. Tytuły takie jak „Octodad” i „I Am Bread” celowo utrudniają poruszanie się, aby przekształcić frustrację w komedię i zwiększyć zaangażowanie gracza.
Więcej dziwnych gier znajdziesz na platformach takich jak Eneba, Steam, Itch.io i Epic Games Store. Śledź wydarzenia takie jak IndieCade i Fantastic Arcade, gdzie twórcy prezentują kolejną falę eksperymentalnych tytułów.
