12 gier podobnych do „Dark Souls” w 2026 roku: „Trials of the Undying”

Gry takie jak „Dark Souls” przenoszą graczy na skraj niebezpieczeństwa. Każdy krok wydaje się ryzykowny, za każdym cieniem czai się śmiertelny wróg, a każde zwycięstwo wymaga cierpliwości i umiejętności. Ich bezlitosna walka i nawiedzone światy pozostawiają wrażenie, które trwa długo po tym, jak ekran gaśnie.

Postanowiłem znaleźć inne gry, które oddają to samo poczucie ciężaru i niebezpieczeństwa. Niektóre wyróżniają się bezlitosną, brutalną walką, inne – pokręconymi, wciągającymi światami, przeklętymi aż do samego rdzenia. Zagrałem we wszystkie, upadałem niezliczoną ilość razy i stworzyłem listę gier, z którymi każdy fan „Dark Souls” będzie chciał się zmierzyć jako następny.

Gracze poszukujący wymagających wyzwań lub światów, które nie pozwalają na chwilę wytchnienia, przekonają się, że gry te na każdym kroku wystawiają na próbę ich refleks i determinację.

Nasze najlepsze propozycje gier podobnych do „Dark Souls”

Nie wszystkie gry typu soulslike zasługują na swoje blizny. Przebrałem się przez mnóstwo tytułów, które próbowały, ale zawiodły, jednak garstka z nich wyróżniła się na tle innych. Te pięć tytułów doskonale oddaje napięcie, ciężar i ten pełzający strach, które sprawiają, że „Dark Souls” jest taką kultową klasyką.

Te pięć tytułów to najlepsze z najlepszych, ale to tylko przedsmak tego, co można znaleźć na rynku. W następnej części zagłębię się w te i jeszcze więcej świetnych propozycji. Pokażę wam gry podobne do „Dark Souls”, które kontynuują tradycję, ale jednocześnie przekształcają tę formułę w coś nowego.

12 gier podobnych do Dark Souls: Popiół i agonia

Przyjrzałem się intensywności walki, projektowi świata, starciom z bossami oraz temu, jaki poziom trudności faktycznie wydaje się sprawiedliwy. W każdą z tych gier grałem wystarczająco długo, by poczuć jej rytm, trudność i satysfakcję. Poniżej przedstawiam zestawienie wszystkich 12 tytułów dla wszystkich, którzy szukają najlepszych gier podobnych do Dark Souls.

1. Elden Ring [Najlepsza gra podobna do Dark Souls]

Ta gra po prostu powaliła mnie na kolana już od pierwszego kroku w Limgrave. Ale właśnie tego należy oczekiwać od gier takich jak Elden Ring. W swej istocie jest to gra z serii Souls (powolna, brutalna walka z tym pełzającym uczuciem grozy), ale rozciągnięta na świat, który aż prosi się o eksplorację. Każdy zamek, jaskinia i bagno skrywa coś paskudnego, a ciekawość zawsze wydaje się niebezpieczna.

Najbardziej podobało mi się to, że gra nie prowadzi cię za rękę. Żadnych znaczników, żadnych wskazówek typu „idź teraz tutaj”. Kierujesz się instynktem, dzięki czemu każde odkrycie jest wyłącznie twoim osiągnięciem. Natknąłem się na lochy, na które nie byłem gotowy, zostałem zmiażdżony przez bossów, z którymi nie miałem szans, i uwielbiałem każdą sekundę, w której walczyłem o powrót do gry, stając się coraz silniejszym.

Pod względem mechaniki to po prostu marzenie. Konfiguracja postaci jest głębsza niż kiedykolwiek, przywoływanie stworzeń dodaje zupełnie nowy wymiar strategii, a grać można na wiele różnych sposobów. Możesz walczyć dwoma kolosalnymi mieczami i przetaczać się przez ogień jak szaleniec albo zasypywać przeciwników zaklęciami z daleka.

Nasza ocena: „Elden Ring” to nie tylko „Dark Souls” w większym opakowaniu. To dowód na to, że FromSoftware potrafi rozszerzyć swoją formułę bez utraty tego, co uczyniło ją legendarną. Gra jest wymagająca, satysfakcjonująca i można w nią grać w nieskończoność, co czyni ją absolutnym must-have na każdej liście gier podobnych do „Dark Souls”.

2. Bloodborne [Najlepsza gotycka gra horrorowa w stylu Soulslike]

„Bloodborne” to niesamowita gra RPG akcji, która zmieniła dla nas zasady. „Dark Souls” nauczyło mnie grać ostrożnie i chować się za tarczą – tutaj czekanie oznacza śmierć. Sztuczka polega na tym, by naciskać mocniej, wykorzystywać słabe punkty przeciwnika i używać broni palnej do parowania ciosów zamiast chować się za tarczą. To nieustanne tempo sprawia, że walka jest brutalna i wciągająca. Tytuł ten dał również początek tak zwanym „grom typu soulsborne”.

Yharnam zapada w pamięć, bo wydaje się żywe w najgorszym tego słowa znaczeniu. Tłumy z pochodniami ciągnące bestie przez Centralne Yharnam, kata czekający w Hemwick, skandujące tłumy w dzielnicy katedralnej. Nigdy nie pozbędziesz się wrażenia, że całe miasto na ciebie poluje. To nie tylko sceneria, to wróg.

Im dłużej grasz, tym głębiej wkrada się horror. Wrogowie mutują, fabuła stopniowo odsłania kosmiczny terror, a cały świat sprawia wrażenie, jakby gnił od środka. Gra świetnie sprawdza się w testowaniu twoich refleksów, ale także w wywoływaniu niepokoju w umyśle.

Nasza ocena: „Bloodborne” to gra typu soulslike z szybszą, metodyczną walką, ale także mistrzowska lekcja budowania atmosfery. Dowodzi ona, że FromSoftware potrafi wziąć DNA „Dark Souls” i przekształcić je w wymagający i niezapomniany koszmar. Dlatego właśnie jest to najlepsza gra typu soulslike z gatunku gotyckiego horroru na tej liście.

3. Hollow Knight [Najlepsza gra typu „metroidvania” w stylu „Souls”]

Hallownest wciągnął mnie od samego początku, a właśnie tak działają świetne gry typu metroidvania. Pamiętam, jak po raz pierwszy wkroczyłem do Greenpath – zmieniające się kolory, narastająca muzyka, a potem Hornet nagle mnie powalił, zanim zorientowałem się, co się dzieje. Tak właśnie działa Hollow Knight. Przyciąga cię pięknem, a potem poniża walką, na którą nie jesteś gotowy.

Największe wrażenie wywarli na mnie bossowie. Walka z Mantis Lords wydawała się rytuałem przejścia, pojedynkiem, który zmusił mnie do dopracowania wyczucia czasu. Walka z Hollow Knightem miała w sobie ciężar, niemal smutek, wpleciony w każde uderzenie. A potem jest Radiance – rodzaj finałowej bitwy, która pozostawia cię wyczerpanym i jednocześnie podekscytowanym.

Samo odkrywanie jest nagrodą. Uwielbiałem składać mapę świata z fragmentów znalezionych przez Cornifera. Zgromadzenie wystarczającej ilości Geo, by kupić latarnię, było dla mnie wielkim osiągnięciem. Odblokowywanie skrótów sprawiło, że świat wydawał się połączony w sposób, którego się nie spodziewałem. Im głębiej się zapuszczałem, tym bardziej zdawałem sobie sprawę, że to królestwo ma historię wartą odkrycia, nawet jeśli szczegóły zostały pogrzebane w ciszy.

Nasza ocena: Hollow Knight doskonale (gra słów zamierzona) łączy walkę, eksplorację i atmosferę. To jedna z tych rzadkich gier niezależnych, które mogą śmiało konkurować z gigantami. Czas spędzony w Hallownest udowodnił, że gra zasługuje na miejsce wśród najlepszych tytułów z serii Dark Souls.

4. Sekiro: Cienie umierają dwukrotnie [Najlepsza walka w grze typu soulslike]

Sekiro to jedna z najlepszych gier dla jednego gracza, która najpierw mnie zdołowała, zanim w końcu się w nią wciągnąłem. Na początku wyczucie czasu przy parowaniu wydawało mi się niemożliwe. Ciągle wciskałem przycisk uniku, jakby to była gra z serii Dark Souls, i za każdym razem za to płaciłem. Jednak gdy tylko złapałem rytm, walki stały się dla mnie jak muzyka. Pojedynek z Genichiro na dachu zamku nadal pozostaje jednym z najbardziej ekscytujących pojedynków, jakie kiedykolwiek stoczyłem w grze.

To, co odróżnia tę grę od serii Souls, to system postaw. Zmusza cię do pozostawania tuż przed twarzą przeciwnika, odbijania ciosów, łamania jego postawy i kończenia walki satysfakcjonującym ciosem śmiertelnym. Nie ma tu miejsca na defensywę – każda potyczka wymaga agresji i precyzji. Gra jest wymagająca, ale kiedy wygrywasz, czujesz, że zasłużyłeś na to w sposób, jaki udaje się osiągnąć nielicznym tytułom.

Świat również zapadł mi w pamięć. Zamek Ashina tętniący napięciem, Zepsuty Mnich nawiedzający wioskę Mibu, Małpa Strażniczka wrzeszcząca w dolinie. Każdy obszar miał swoją charakterystyczną scenę, która zapadła mi w pamięć. A fabuła, po raz pierwszy w grze FromSoft, wydawała się ostrzejsza i bardziej osobista. Lojalność Wolfa wobec Kuro ugruntowała chaos w sposób, który sprawiał, że każda decyzja miała większy wpływ. 

Nasza ocena: Sekiro rezygnuje z buildów i łupów na rzecz czystych umiejętności. Żadnych tarcz, ciężkich zbroi ani magii – tylko miecz, hak i nieustanne parowanie ciosów. W porównaniu z Dark Souls gra jest szybsza, bardziej pionowa i nie pozostawia miejsca na defensywną grę ani grindowanie.

5. Demon’s Souls [Pierwsza gra typu „soulslike”]

Demon’s Souls stanowi fundament dla wszystkiego, co pojawiło się później. Centrum Nexus i światy Archstone tworzą idealne tło do eksploracji, a każdy obszar stanowi prawdziwe wyzwanie. Tower Knight może cię zmiażdżyć w ciągu kilku sekund, Maneaters zamieniają wąskie mosty w pole bitwy, a poziomy wymagają skupienia od początku do końca.

Remake dopracowuje każdy szczegół, nie zmieniając jednak podstawowych elementów. Poziomy, takie jak wieże Latrie czy Dolina Zbezczeszczenia, wydają się bardziej zwarte i bezpośrednie, a bossowie uderzają równie mocno. Gra jest wymagająca w sposób, który późniejsze tytuły łagodzą, dzięki czemu każde zwycięstwo wydaje się zasłużone.

To, do czego ciągle wracałem, to napięcie. Każda walka, skrót i rozmieszczenie wrogów ma znaczenie. Gra nie jest efektowna, nie jest wyrozumiała, ale pozostaje w pamięci. To jedna z najlepszych gier RPG akcji, od której wszystko się zaczęło.

Nasza ocena: „Demon’s Souls” to wzór do naśladowania. Remake udowadnia, że gra wciąż oferuje wyzwania i atmosferę, które zdefiniowały ten gatunek, co czyni ją pozycją obowiązkową dla każdego, kto odkrywa gry takie jak „Dark Souls”.

6. Nioh 2 [Najlepsza gra typu „soulslike” o samurajach]

Nioh 2 od samego początku daje w kość. Pozycje, miecze i potwory wymagają pełnej uwagi. Przełączanie się między dwoma mieczami, włóczniami i toporami to kwestia przetrwania, a nie popisów. Każda walka z yokai karze za błędy i nagradza dobre wyczucie czasu.

Wcielasz się w wojownika, który jest w połowie yokai i poluje na swoją przeszłość. Fabuła toczy się w ogarniętej wojną Japonii, od Kioto po przeklęte góry, wciągając cię w bitwy między ludźmi a nadprzyrodzonymi bestiami. Walki z bossami są powiązane z twoją podróżą i podnoszą stawkę.

Bossowie uderzają jak młot. Błyskawice Otakemaru karzą chciwość. Yatsu-no-Kami zamienia wąskie korytarze w chaos. Każde zwycięstwo wydaje się zasłużone, a walki z bossami wyglądały niesamowicie na moim monitorze gamingowym najwyższej klasy. Łączenie umiejętności i testowanie konfiguracji postaci jest wciągające.

Poziomy tętnią niebezpieczeństwem. Zasłonięte mgłą ulice Kioto skrywają zasadzki. Z nawiedzonych zamków spadają wrogowie z góry. Misje poboczne często oferują lepsze walki niż zadania główne. Łupy wydają się zasłużone, nigdy nie są serwowane na potęgę.

Nasza ocena: „Nioh 2” jest dynamiczne, szybkie i wymagające. Każda walka wymaga skupienia i umiejętności. Doskonale oddaje brutalną walkę samurajską i zasługuje na swoje miejsce wśród gier takich jak „Dark Souls”.

7. Lies of P [gra w stylu Souls z Pinokio]

Gra „Lies of P” od razu przenosi cię do dzielnicy Krat. Ulice są przepełnione tłumami marionetek, które mogą wylać się z zaułków lub zeskoczyć z dachów. Szybko przekonałem się, że wojownicy z włóczniami w dzielnicy Cathedral Ward będą prowokować cię do uników, a potem uderzą cię od tyłu, jeśli nie będziesz ostrożny.

Walka jest dynamiczna dzięki protezie ramienia. Przełączanie się w trakcie walki między młotem, hakiem i rękawicą pozwala ci rozprawić się z grupami przeciwników lub wyizolować pojedynczego wroga. Spędziłem wiele godzin, eksperymentując z różnymi konfiguracjami „Legion Arms” – używanie haka łańcuchowego do przyciągania wrogów w kierunku wirującego młota dawało absurdalną satysfakcję.

Fabuła przeplata się z twoimi kłamstwami. Decyzje Pinokia wpływają na to, kto przeżyje i jak zareagują postacie niezależne. Próbowałem mówić prawdę podczas walki w dzielnicy targowej i zostałem osaczony przez strażników, których mogłem uniknąć, kłamiąc. Takie drobne wybory sprawiały, że każda rozgrywka wydawała się nieprzewidywalna.

Walki z bossami pozostawiają ślad. Pierwszy Zegarmistrz był nieustępliwy. Cięł, teleportował się i przywoływał marionetki, co zmuszało mnie do ciągłego balansowania między atakiem a pozycjonowaniem. Później Rycerz-Marionetka wymagał idealnego wyczucia czasu przy każdej paradzie i unikach – każdy fałszywy ruch uderzał jak ciężarówka.

Nasza ocena: „Lies of P” łączy wymagającą walkę, sprytne narzędzia i pokręcone miasto rodem z bajki w sposób, który zapada w pamięć. Wybory, broń i brutalni bossowie sprawiają, że gra wyróżnia się na tle tytułów takich jak „Dark Souls”.

8. Remnant II [Najlepsza strzelanka w stylu Soulslike]

Remnant II wrzuca cię prosto do świata opanowanego przez Root. Proceduralne generowanie sprawia, że każda rozgrywka jest nieprzewidywalna. W jednej chwili przemierzasz wąskie uliczki zrujnowanego miasta, a w następnej walczysz na unoszących się w próżni platformach. To zupełnie nowy sposób grania w świetne gry TPS.

Walka łączy precyzyjne strzelanie z walką wręcz. Korzystałem z archetypu „Gunslinger”, walcząc dwoma pistoletami i strzelbą. Modyfikacje broni, takie jak atut „Loaded”, pozwalały mi błyskawicznie przeładować cały arsenał przed walką z bossem. Psia towarzyszka archetypu „Handler” zapewniała wsparcie i ożywiała mnie w trudnych sytuacjach.

Bossowie są brutalni. „Unseen One” teleportuje się, przywołuje sługi i wypełnia arenę zagrożeniami. Każda walka zmuszała mnie do ciągłego przemieszczania się i przemyślenia strategii. Zadanie ostatecznego ciosu było prawdziwym osiągnięciem.

Eksploracja się opłaca. Ukryte ścieżki odkrywają potężną broń i spotkania bogate w fabułę. Każdy zakątek pobudzał ciekawość i skłaniał do planowania.

Nasza ocena: Każda walka trzymała mnie w napięciu. Bossowie karzą za błędy, ale nagradzają kreatywność. Proceduralnie generowane światy sprawiają, że żadne dwie rozgrywki nie są takie same. Chaos w trybie kooperacyjnym dodaje kolejne warstwy strategii i momenty, które sprawiają, że chce się krzyczeć z radości. Remnant II to prawdziwy kocioł pod ciśnieniem, który nieustannie sprawdza umiejętności, wyczucie czasu i pracę zespołową.

9. Code Vein [Najlepsza hybryda anime i serii Souls]

Code Vein przenosi cię do zrujnowanego świata. Vein, niegdyś ludzie, są teraz upiorami. Budzisz się bez wspomnień i polujesz na Krewne Koraliki, by powstrzymać szaleństwo. Walczysz u boku Louisa, Mii i innych, którzy ufają ci tylko na tyle, na ile pozwala broń, którą trzymasz w ręku. 

Walka jest brutalna. Wyposażyłem się w dwa miecze i przełączyłem się na „Blood Veil”, który wysysa energię z wrogów. To narzędzie pozwoliło mi przyciągnąć przeciwników bliżej, a następnie zadać potężny cios, podczas gdy ja odzyskiwałem siły. Ważne było wyczucie czasu. Podobnie jak decyzja, kiedy pozwolić partnerowi sterowanemu przez AI przejąć inicjatywę.

Walki z bossami zmusiły mnie do wykorzystania otoczenia. Jeden z bossów w Starożytnym Mieście chował się za filarami. Musiałem atakować, wycofywać się, prowokować go zaklęciami, a potem rzucać się do ataku. Nigdy wcześniej nie pociłem się tak bardzo, unikając promieni laserowych. Broń dobrze się rozwija, jeśli inwestuje się w drzewka umiejętności. Umiejętności były na tyle zróżnicowane, że stworzyłem dwa różne zestawy i przełączałem się między nimi w zależności od rodzaju wroga.

Eksploracja nagradzała ryzyko. Pokonanie Zagubionych dawało rzadkie łupy i odkrywało ukryte ścieżki w Żyle, a także odblokowywało misje poboczne, które pogłębiały fabułę. Estetyka – zrujnowana gotycka architektura w połączeniu z anime’owymi efektami krwi – często przyprawiała mnie o dreszcze.

Nasza ocena: „Code Vein” łączy wyzwania serii „Souls” z dramatem rodem z anime. Różnorodność konfiguracji postaci, mechanika partnerów i klimat wytyczają nową ścieżkę w tym gatunku. Ta odmienność sprawiła, że gra ta nie mogła zabraknąć na tej liście.

10. Mortal Shell [Najlepsza gra typu soulslike z możliwością zmiany postaci]

Mortal Shell przenosi cię do Fallgrim, bagnistego centrum pełnego krypt, ruin i okropności czających się we mgle. Nie wcielasz się w jedną stałą postać. Zamiast tego przejmujesz kontrolę nad poległymi wojownikami zwanymi „Shellami”, z których każdy ma własne statystyki i styl gry.

Pierwszym „Shell”em, którego wybrałem, był Harros. Wydawał się dobrze zbalansowany, ale kiedy odblokowałem Solomona, postawiłem na jego ogromną pulę zdrowia. Zmiana „Shellów” w trakcie gry zmieniła moje podejście do każdego obszaru. Mechanika hartowania wymagała pewnego przyzwyczajenia, ale stała się ratunkiem. Zamrażanie się w trakcie ataku, by przyjąć cios, a następnie zadawanie miażdżącego ciosu nigdy mi się nie znudziło.

Walki z bossami to prawdziwa próba cierpliwości. Tarsus, Pierwszy Męczennik, spowalniał arenę mrozem, karząc mnie za każdym razem, gdy dałem się ponieść chciwości. Bestialskie ciosy Grishy wywoływały panikę w wąskich korytarzach. Nawet zwykłe elitarne jednostki, takie jak bandyci z płonącymi mieczami, zmuszały mnie do odczytywania schematów i precyzyjnego wykonywania każdego uniku.

Eksploracja wydawała się przytłaczająca, ale i satysfakcjonująca. Natrafiałem na inskrypcje wyryte w ścianach lub dziwne przedmioty, których działanie ujawniało się dopiero po użyciu. Układanie w całość informacji o tym, kim byli ci „Shells” i dlaczego świat uległ zgniliźnie, sprawiało, że chciałem drążyć temat coraz głębiej.

Nasza ocena: W grze „Mortal Shell” na moc trzeba zapracować poprzez cierpliwą walkę i brutalną naukę. Zmiany powłoki zmuszają do dostosowywania się. Hartowanie wymaga strategicznego myślenia. Niewiele gier tak bardzo zmienia rytm rozgrywki, zachowując jednocześnie intensywność walki.

11. Gwiezdne Wojny: Jedi – Upadły Zakon [Najlepsza gra typu „soulslike” osadzona w uniwersum Gwiezdnych Wojen]

W grze „Fallen Order” wcielasz się w Cala Kestisa, padawana ukrywającego się przed Imperium po wydaniu Rozkazu 66. Fabuła prowadzi cię przez planety takie jak Bogano, Zeffo i Kashyyyk, z których każda skrywa tajemnice za zamkniętymi drzwiami i zagadkami związanymi z Mocą.

Walka sprawia wrażenie solidnej. Każde zamachnięcie mieczem świetlnym wymaga wyczucia czasu, a parowanie ataków naraża przeciwników na miażdżące kontrataki. Walka z żołnierzami Purge Troopers dostarczała ogromnych emocji – blokowanie strzałów z blasterów, przetaczanie się przez ataki nie do zablokowania, a następnie wykończenie przeciwnika precyzyjnym ciosem mieczem. Moce Mocy dodają grze głębi. Wciąganie szturmowców w kombinacje ciosów mieczem lub zamrażanie pocisków z blasterów w powietrzu było niesamowitym uczuciem.

Eksploracja nabiera rytmu znanego z gier typu „soulslike”. Punkty medytacji w stylu ognisk pozwalają odpocząć, odrodzić przeciwników i wydać punkty doświadczenia na nowe umiejętności. Powrót po poprzednich śladach ma znaczenie – po odblokowaniu umiejętności „Pchnięcie Mocą” znalazłem skróty na Zeffo, otwierające ścieżki, które wcześniej całkowicie przeoczyłem. Ukryte skrzynie i echa wzbogacały fabułę, jednocześnie nagradzając ciekawość.

Największą atrakcją są bossowie. Druga Siostra wystawiła na próbę wszystko, czego się nauczyłem, łącząc pojedynki na miecze świetlne z brutalnymi atakami Mocy. Walki te stanowiły zarówno wyzwanie mechaniczne, jak i fabularną satysfakcję.

Nasza ocena: Gra doskonale oddaje walkę w stylu Souls, pozwalając jednocześnie przeżyć fantazję o Jedi. Pojedynki na miecze świetlne, moce Mocy i przemyślany projekt poziomów sprawiają, że „Fallen Order” wyróżnia się na tle naśladowczych gier typu soulslike.

12. Blasphemous [Najlepsza gra typu „soulslike” w 2D]

W grze „Blasphemous” wcielasz się w postać Penitent One, milczącego wojownika skazanego na wędrówkę po krainie przesiąkniętej poczuciem winy i religijnymi udrękami. Sceneria jest groteskowa i piękna – kościoły zamienione w więzienia, zniekształceni święci górujący nad zrujnowanymi wioskami, zakrwawione posągi obserwujące każdy ruch.

Walka jest precyzyjna i bezlitosna. Miecz Mea Culpa sprawia wrażenie, jakby każde uderzenie było przemyślane, a animacje zabójstw dodają jej okrutnego charakteru. Ulepszenia poszerzają twoje możliwości, pozwalając na przykład na przeskakiwanie ataków, przywoływanie kolczastych pnączy czy łączenie kombinacji w powietrzu. Każdy przeciwnik karał nieostrożną grę, ale każde zabicie było jak małe zwycięstwo.

Eksploracja przebiega w rytmie typowym dla gier typu soulslike i metroidvania. Ciągle wracałem na swoje ślady po odblokowaniu nowych modlitw lub relikwii, otwierając trasy, które wcześniej przeoczyłem. Ukryte kapliczki pogłębiały fabułę i nagradzały mnie dodatkowym zdrowiem lub nowymi mocami. Fragmenty platformowe stały się osobnymi wyzwaniami, zwłaszcza w obszarach takich jak Ściana Świętych Zakazów, gdzie kolce i wrogowie łączyły siły, by rozerwać mnie na strzępy w ciągu kilku sekund.

Bossowie są jak z koszmarów. Crisanta z „Owiniętej Agonii” walczyła jak rywalizująca z tobą rycerka, zderzając ostrza w pojedynku wymagającym cierpliwości. Inni, jak Esdras i jego gigantyczny dzwon, sprawiali wrażenie, jakbyś wkroczył do religijnego, gorączkowego snu.

Nasza ocena: Gra „Blasphemous” czerpie inspirację z gier typu „soulslike” – takich jak przemyślana walka, tajemnicza fabuła i wymagający bossowie – i przekształca je w koszmar w formacie side-scrollingu, który jest równie piękny, co okrutny.

Najczęściej zadawane pytania